Gezien op 16 oktober in theater de Veste in Delft. Het begint een dingetje te worden: Nico Dijkshoorn die lekker doet wat hij leuk vindt, namelijk muziek maken, samen met iemand met wie je hem niet direct verwacht op een podium. Die andere – deze keer dus Ronald Giphart – komt uit de schrijvers/dichters hoek en doet vooral ook wat die persoon goed kan en leuk vindt. Ronald Giphart schrijft boeken en leest dus voor uit eigen werk.
En waarom ook niet, het werkt blijkbaar en ook wij zijn er van gecharmeerd want we waren eerder al bij Dijkshoorn en Leon Verdonschot geweest en blijkbaar (alweer) was het de moeite waard om nog een voorstelling met dat concept te bezoeken. Ik moet zeggen dat het erg de moeite waard is zelfs. Het is sowieso erg grappig om Dijkshoorn in zijn element te zien, met een voortdurende, net achter zijn snor en baard verstopte, glimlach. Zijn muzikale vrienden om hem heen (dezelfde die altijd om hem heen zijn als hij muziek speelt: The Hank Five) en dan lekker rocken alsof hij 20 is. En lekker klinkt het zeker.
Giphart begint de avond emotioneel. Op 13 mei 2008 stond hij met Martin Bril en Bart Chabot met ‘De Grote Liefde‘ in theater de Veste. De tour moest vlak daarna plots worden afgebroken omdat Martin Bril niet goed genoeg meer was om de voorstellingen vol te kunnen houden. In april 2009 overleed Martin, Theater de Veste bleek achteraf het theater te zijn waarin de allerlaatste voorstelling van ‘De Grote Liefde’ te zien zou zijn geweest. Zaal muisstil uiteraard.
Dan komen er kiekjes. Voor de voorstelling zijn ze met zijn vieren door Delft heen gaan lopen (ook een soort traditie), maken foto’s van dingen die opvallen en verwerken die vervolgens in de voorstelling. Volgen Giphart zit Dijkshoorn voor de voorstelling de teksten bij die foto’s te verzinnen en lacht dan om grappen waar ze ‘s-avonds ook om zullen gaan lachen (wat ook zo is). Oog voor detail en droge humor maken de opmerkingen die ze hebben erg treffend. Vooral de twee mannen die bij de ingang van een kledingwinkel met een plastic tasje aan het wachten zijn tot hun vrouwen weer naar buiten komen is wat mij betreft een hoogtepuntje.
Beide pakken regelmatig een boek ter hand en lezen een stuk voor uit eigen werk. Soms begeleid door The Hank Five met of zonder Nico op gitaar (ook afhankelijk of het Nico of Ronald is die aan het voorlezen is). Soms hele korte gedichten (daar kennen we Dijkshoorn van) , soms grappige anecdotes (Ronald die vertelt over de stilte-coupe-in-de-trein-ergenissen) en dan weer zingt Giphart zowaar een paar woorden mee.
Soms een onsamenhangend zooitje, soms een mooi aan elkaar geregen slinger van verhalen en muziek. Zeker erg vermakelijk en de moeite waard.
Interview vlak voor de voorstelling in Deventer:
[youtube width=”600″ height=”365″ video_id=”oRC1vQl-ag0″]
One thought on “Nico Dijkshoorn en Ronald Giphart – Matennaaiers”