Wat gebeurt er als je de andere drie van NUHR weghaalt van Peter Heerschop, je hem niet in een “Ik hou van Holland” omgeving zet, geen setting met mannen van een respectabele leeftijd, geen Ploeg en ook geen radio-maatje aan hem koppelt? Hij wordt terug de leraar die hij ooit was. Gewapend met een net verkregen potlood zit de zaal (Theater de Veste in Delft, 27 maart 2013) stampvol verwachtingsvolle mensen, mensen die Peter dus vooral, net zoals ik, kennen van allesbehalve solo-voorstellingen. Dit is dan ook de eerste keer dat hij alleen op het toneel staat.
We weten met zijn allen van te voren ook dat de man niet kan zingen en dat de voortelling 110 minuten gaat duren. Lukt het men om die kleine twee uur te vullen? Jazeker! Wij zijn de klas en hij is de leraar (gymnastiek). Wij letten op, hij geeft les. Als we met onze voeten antwoord moeten geven op vragen, doen wij dat braaf. Door het potlood in onze monden te doen (op twee verschillende manieren) kunnen we een emotie op ons gezicht forceren (boos kijken of lachen), dat doen we minder braaf, want dat ziet er namelijk in het geheel niet cool uit (weet ik uit ervaring).
Vrouw Linda komt verdacht vaak in gedachte voorbij en ook Viggo Waas en Jochem Myjer blijken op een virtuele manier toch een aandeel te hebben in de voorstelling. “Er komt een moment in de voorstelling waarop het logisch is dat je rondjes gaat rennen en 20 woorden uitkraamt”.
Gelukszoekers heet de voorstelling en dat komt omdat Peter verhalen vertelt over geluk maar ook over ongeluk.Over het leven, over wat hij heeft meegemaakt en dan daarvan de verhaen die hem bijblijven. Of ze bij ons ook blijven hangen? Ik weet het nog niet. Wat ik wel weet dat ik graag een (gymnastiek)leraar als Peter Heerschop tijdens mijn middelbare school gehad had. Had ik misschien ook wat beter opgelet 🙂
Wat een geweldige man, wij luisteren altijd met veel plezier naar hem op Radio 538!