gezien op: 27 januari 2006.
gezien in: Het Rozentheater in Amsterdam.
Titel programma: 11th International Improvisation Theatre Festival.
Bezetting: Theaterportwedstrijd tussen LATS uit Los Angeles en Teater Narobov uit Ljubljana, Slovenie.
Na de pauze: The improfesionals uit Parijs.
Lang geleden dat ik naar een theatersportwedstrijd heb gekeken maar toen ik een uitnodiging kreeg door AccuRaad heb ik niet lang getwijfeld. Het impoviseren is door de Lama’s weer helemaal hot en ook de improvisatiewedstrijden worden goed bezocht. Niet dat het internationaal improvisatie theater festival ooit last heeft gehad van een magere opkomst. Al de elfde editie dit jaar.
Geheel in het Engels natuurlijk, het is niet voor niets een internationaal festival en Amsterdam vindt het natuurlijk maar al te interessant om het internationale karakter van het festival te onderstrepen zodat ook de host alles in het steenkolen-Engels aan elkaar praat.
Tenenkrommend is het toch altijd weer als iemand die eigenlijk nog wat lessen in de Engelse taal had moeten nemen het podium oprkuipt om ons lastig te vallen met zijn slecht uitspraak. Maar goed, ik ben niet gekomen voor de MC maar voor de improvisaties.
Het programma is verdeeld in een deel voor en een deel na de pauze. Voor de pauze een voor mij vertrouwde vorm; de wedstrijd. Na de pauze een lang ge-improviseerd stuk door een team op basis van input van het publiek.
De wedstrijd werd gehouden door LATS uit Los Angeles en Teater Narobov uit Slovenie. De eerste groep heeft dus duidelijk het voorsprong van de Engelse taal. En dat was goed te merken ook. Vooral in de wedstrijsjes waar de taal een rol speelde waren de Amerikanen duidelijk beter dan de Slovenen. Dat wil zeggen, de Amerikanen waren verbaal erg sterk, de Slovenen deden qua spel helemaal niet onder. Regelmatig kwamen ze met geniale vondsten en ik heb dus om de laatste groep het meeste moeten lachen. Vooral Drazen en Sonja (voor gezichten kun je terecht op hun website) stalen wat mij betreft de show. Bij de Amerikanen was een jongen met vreemd, typisch Amerikaans haar wat mij betreft de ster van de avond. Zijn naam is helaas niet terug te vinden op hun site.
Een theatersportwedstrijd is er geen als er niet een jury aanwezig is en er met sponzen en bloemen gegooid kan worden. Gelukkig was dit allemaal het geval zodat deze wedstrijd voor mij een waar plezier was om naar te kijken. Lekker plat vermaak waar je niet al te hard bij hoeft na te denken in een bekend format gegoten. Wel knap natuurlijk dat je op een podium durft te gaan staan zonder dat je weer wat er gaat komen.
Na de pauze een voor mij nieuw fenomeen; een lang stuk (ongeveer drie kwartier) ge-improviseerd toneel waarbij het publiek een locatie (Parijs, Eiffeltoren) mocht kiezen. Niet echt een heel originele locatie aangezien de optredende groep uit Parijs komt. Eigenlijk is het zo dat de leden van de groep wel in Parijs wonen maar er niet vandaan komen. Ze komen eigenlijk van alle uithoeken van de wereld, behalve uit Frankrijk.
Ze wonen er allemaal al wel een tijdje waarschijnlijk want hier en daar worden zinnetjes in het Frans ertussendoor gezegd, in vloeiend en accentloos (voor mij dan) Frans.
Erg knap om een viertal verhaallijnen op te zetten en die na drie kwartier bij elkaar te kunnen laten komen. Ook erg knap om drie kwartier vol te maken. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik een ge-improviseerd stuk een beetje diepgang zie krijgen.
En dat is eigenlijk ook het belangrijkste wat ik heb aan te merken op deze voorstelling, de diepgang. Doordat deze er was (en er ook geforceerd in gebracht werd) was het allemaal wel heel erg knap maar niet constant van kwaliteit en regelmatig slaapverwekkend.
Maar goed. Het was een leuke avond en ook erg leuk om te zien dat er in al die jaren dat ik niet naar een theatersport avond ben geweest werkelijk helemaal niets veranderd is. Ik denk niet dat ik een regelmatig bezoeker wordt maar ik heb me prima vermaakt.