Gezien op 31 oktober 2012 in Theater de Veste in Delft.
De vierde voorstelling van de Ashton Brothers wordt als volgt aangekondigd: “Een explosieve cocktail van slapstick, magie, acrobatiek, rock&roll en variété. Gloednieuwe ideeën maar ook oude familierecepten die door de vier broers nieuw leven worden ingeblazen. Meer dan ooit zoeken Pepijn, Pim, Joost en Friso de grenzen van het theater én hun fysieke mogelijkheden op. Als publiek wordt u getrakteerd op het beste wat de Ashton Brothers te bieden hebben”. En dat hebben we geweten!
Terugbladerend bleken we ook de voorgaande drie shows te hebben gezien. Uiteraard zit er een lange periode tussen de voorgaande en deze show, door ziekte en dus afwezigheid van Friso van Vemde. Tijdens de tour van de derde show ‘Charlatans, a medicine show’ is de tour gecanceld. Gelukkig is het viertal, inclusief Friso dus, terug in het theater. Op volle sterkte.
Even uitpakken
Na een wat onduidelijke openingsact met vier doodskisten brandt de voorstelling los. Binnen een paar minuten wordt een enorm arsenaal aan muziekinstrumenten doorheen gejaagd die de heren bespelen. Ook laten ze even zien welke muziekstijlen ze beheersen en hoe goed ze ook al weer kunnen zingen. Het komt er voor de heren uit alsof het ze geen moeite kost. De toon is gezet.
Cadeautje
Een avondje Ashton Brothers voelt als een cadeautje en dat is het eigenlijk ook. Het viertal staat op eenzame hoogte (soms letterlijk) met hun fysieke grappen en acrobatische acts. Ik kan niet anders dan met een enorme glimlach de zaal weer uitlopen nadat we 100 minuten vertier over ons heen hebben gekregen. En dat we dan een aantal bekende n beproefde recepten hebben gezien is helemaal niet erg.
De dood als rode draad
Een voorstelling van de Ashton Brothers kent een vast recept. Veel muziek en acrobatiek, onverstaanbaar jabbertalk, soms afgewisseld met flarden Engels en deze keer ook wat Frans (en nog wat anders?), visuele grappen en uitgebreide decorstukken die nodig zijn voor de fysieke acts. Opvallend vaak is de dood een onderwerp in ‘treasures’ in de min of meer losse flodders die de verschillende scènes zijn.
Tussenstukjes
doordat er uitgebreid gebruik wordt gemaakt van stellages, touwen, kettingen etc etc moeten decors gewisseld worden. Dat kost uiteraard tijd en zo’n wissel moet worden opgevangen. Een beetje zoals in een circus ook gedaan wordt zijn er kleine acts van één of twee van de ‘broers’ op de voorkant van het podium met een groot doek naar beneden gelaten. Achter het doek horen we het gezoem van de takels en decorwisselingen maar de aandacht is bij de kleine act.
Eenzame hoogte
Binnen die eenzame hoogte wil ik toch wel twee acts van Joost Spijkers. Dat de vier heren goed kunnen zingen (en ook in samengzang) was al bekend maar Joost weet tot twee maal toe te bewijzen dat hij een fysieke act kan combineren met mooi en zuiver gezang. Een keer als hij een tapdans-sirtaki uitvoert op een doodskist en daarbij een Grieks-Frans-Jabbertalk lied vertolkt. De tweede keer als hij in een doek hangt op een paar meter hoogte.
Weer geen dieptepunten
Bij de vorige show moest ik al concluderen dat er geen dieptepunten waren te vinden, nu moet ik dat weer doen. Als ik echt heel erg wil zoeken is het het zoemende geluid van de stalen constructie op het podium die naar boven en naar beneden wordt verplaatst. Wil je een topavond in het theater, ga naar de Ashton Brothers!
Ik las deze recensie na de voorstelling in Stadskanaal. Voor mij was de openingsact zeker niet onduidelijk. Ik vindt dat je de Brothers hiermee tekort doet. Een prachtig, in zwart wit, neergezette aula, het spel met de kisten. De dood/afscheid/leven thematiek als lijn in de voorstelling maakt de opening zeker duidelijk. En dan tegen de achtergrond van een ernstige ziekte…….
Solospel om decorwisseling op te vangen? Solospel om waardevolle individuele kwaliteiten aan het publiek te laten zien waarbij het meegenomen is dat achter het doek gewisseld wordt…..
Met de fantasie van deze acteurs is solospel voor de decorwisseling niet nodig (zoals de Nieuwe Snaar het deed). Ook hier weer doe je de groep tekort.
Je laatste zin: gewoon goed! Ik zag ze voor het eerst, als ze er volgend jaar weer zijn, ben ik erbij!