Gezien op 24 oktober 2012 in Theater de Veste in Delft.
Raar
De voorstelling ‘het Monica da Silva’ trio van Tim Kamps samen met Arjen Lubach viel nogal tegen. Ik heb wel eerder (2005 voor het laatst) een voorstelling met de derde cabaret-trio lid Rooyakkers gezien. Ook niet altijd met een jubelstemming naar buiten gekomen. Toch zijn de voorstellingen van Tim en Wart de moeite waard, genoeg om een kaartje te kopen blijkbaar. Waarom? Omdat ze raar zijn. Daarom!
Microfoon op een stok
De zaal blijkt behoorlijke gevuld en dat is fijn. Het is een stuk leuker om een gevulde zaal te kijken naar een cabaretvoorstelling. De voorstelling begint lekker. Na een openingscene met een monster die een slaapliedje zingt doet een microfoon-op-een-stok scene de boel openbreken. Wart (of Tim) leeft zich flink uit met dat ding op het hoofd van de ander en op hoofden in het publiek. Het publiek doet lekker mee dus.
Tim en Wart – wie is ook al weer wie?
Tim (die met lang haar) en Wart (die andere) zijn goed uit elkaar te houden maar ik merk nu dat ik niet meer in staat ben wie welke rol had bij al die losse stukken. Nog net wel dat Wart in de kist lag waar Tim overheen pistte maar dat komt vooral omdat de kist waar Wart in lag precies passend was en Wart de kleinste van de twee is.
Amateurcabaret?
Een achtbaan van ogenschijnlijk los zand aan bizarre stukjes. Hier en daar doet het denken aan amateurcabaret omdat het het een hoog gehalte aan stukje doen, af, weer op komen, heel ander stukje doen etc etc heeft maar de heren Kamps en Kamps weten er echter zeker een proffessioneel stuk van weten te maken.
Geen trio meer – goede keuze
Maar hoe komt dat? Moeilijk te zeggen. Natuurlijk hebben ze al ruim de tijd gehad om beter te worden maar bij de voorstelling IV in 2005 leek de energie en creativiteit toch echt uitgeput te zijn. Hoe goed is de beslissing geweest om zonder Bor Rooyackers verder te gaan? Volgens mij is dat de redding geweest. Een en al bizarre stukken, heerlijke avond lachen.