Een intieme voorstelling, concert eigenlijk, van Ellen ten Damme. Alleskunner, of in ieder geval veeldoener in het theater en dus heel dichtbij. Dichterbij dan voor sommigen goed is. Stef kan daarover meepraten, Stef zat namelijk op rij 1.
Dat je er dus bij een cabaretvoorstelling voor moet zorgen dat je niet vooraan zit – en lang niet bij alle cabaretvoorstellingen is dat het geval – is nu uit te breiden naar theaterconcerten. Nou moet ik wel zeggen dat Ellen ten Damme niet de doorsnee theaterconcerten-artiest is. Er is namelijk vrij weinig doorsnee aan Ellen ten Damme.
Ellen is een beetje eng
Ik vind Ellen ten Damme altijd een beetje eng, ze kijkt alsof ze iets wil aandoen of….. uit-. Mensen met zoveel talent, zoveel energie en zoveel drang om dingen uit te proberen vind ik intimiderend, maar ook interessant. Mysterieus, aantrekkelijk wel maar ook – van dichtbij goed te zien ondanks een dikke laag – geen 20 meer, in de ontkennende fase? Duidelijk uit liedjes en dus ook de teksten is af te leiden dat ze een bewogen leven heeft gehad en nog heeft. Met ‘Ik ga vanavond liefdesliedjes voor jullie zingen – en allerlei dingen die daaromheen spelen’ wordt duidelijk dat we niet een avond met zoete langzame liefdesliedjes tegemoet gaan maar ook verdriet, jaloezie, woede en lust voorbij zullen horen komen.
Dansers
Dat Ellen een goede zangeres is was mij al wel bekend. Dat ze een hele avond (nou ja, anderhalf uur) kon boeien wist ik nog niet. Of eigenlijk weet ik nog steeds niet of ze dat alleen maar met de muziek kan. Spitz! is namelijk niet een muziekprogramma alleen maar dat was ook niet echt te verwachten. Drie muzikanten begeleiden Ellen op drum, bas, gitaar en soms piano en andere percussie. Ellen doet daar piano, gitaar en viool bij, af en toe zorgen de drie voor een extra zangstem. Maar de meest waardevolle toevoeging aan Spitz! wordt gevormd door een achttal dansers. Soms gevoelig en subtiel, soms massaal en indrukwekkend maar erg leuk om naar te kijken. Het zorgt in ieder geval voor zeer welkome aanvulling op de liedjes en het luisteren daarnaar.
Een paar dingen die positief opvielen: Het brengen van de ‘hit’ Durf jij in een erg mooie uitvoering en een grappige medley waarin ook Monroe even voorbij kwam (een mooi kusmoment voor Stef)
Conclusie
Leuke voorstelling, zeer onderhoudend. Ik was geen fan en ben dat nog steeds niet maar ik vind Ellen ten Damme een stuk minder eng, wie weet ga ik ook andere liedjes luisteren.