Spinvis – de weerman

Gezien op 23 februari 2011 in Theater de Veste in Delft.

Alweer voor de derde keer naar een voorstelling/concert van Spinvis. En niet zonder reden – al na de eerste noten van het eerste concert van Spinvis wist ik dat ik verkocht was, misschien wel “fan”. Spinvis heeft de neiging zo snel mogelijk afscheid te nemen van succes. Hij lijkt er niet van te houden om zichzelf te herhalen en zeker niet om dingen uit te kouwen. Ik denk dat dat juist hetgene is dat zijn muziek voor mij uniek en ook aantrekkelijk maakt maar ook lastig want ook ik wacht met spanning op “hits” als “bagagedrager” of “voor ik het vergeet” die niet komen.

Huiskamer opstelling
Goed, in 2007 dus gezien met band, in 2009 als one-man-band en nu dus weer voorzien van mede-muzikanten (maar ook van eletronische muziekgadgets). Op het podium, naast een hele knusse (krappe) huiskameropstelling van instrumenten en bijbehorende stoelen, weer een aantal doeken die dienst doen als scherm. In de tweede voorstelling een onmisbaar onderdeel omdat hierop eigenlijk missende bandleden op werden geprojecteerd. In deze voorstellingen bleken de projecties alleen decoratie te zijn. Verder viel op dat een van de instrumenten een cello was. Interessant!

Band van duizendpoten
Deze cello werd bespeeld door Saartje van Camp. Schijnt niet nieuw te zijn in de band maar voor mij wel de eerste keer dat ik Saartje op het podium zag. Wel nieuw is Marcel van As die onder andere drums/percussie bedient maar daarnaast ook druk in de weer is met samples en ook met zingen. De invloed van deze mensen op de performance van de “formatie” Spinvis is voor mij in ieder geval groot. Ik heb geen absoluut gehoor en ben ook geen expert op het gebied van drummen maar wat Marcel van As produceert klinkt heel strak op de beat en ook heel strak off-beat. Af en toe flarden a-ritmisch ritmisch op Radiohead lijkende ritme-constructies voorbij horen komen. Een cello in het geheel voegde, vond ik, diepte toe en ook rust. De mooie donkere strijkklank van een cello die goed wordt bespeeld en mooi een geheel vormt met de overige instrumenten kan muziek gevoeliger/emotioneler maken. Ik denk dat een groot aantal van de liedjes van Spinvis daar beter van worden. Ook Saartje blijkt een duizendpoot te zijn. Ook met toetsen en zingende zaag kan ze overweg maar het knapste is (tweede/derde stem) zingen terwijl ze speelt op de cello.

De weerman
De voorstelling is opgehangen aan een thema “de weerman”. Spinvis heeft cassettebandjes met geluiden van weer (regen, storm, wind etc)  “Het weer als metafoor voor alles wat er te gebeuren staat en alles wat ons boven het hoofd hangt”. Maar ook het geluid van oorlog staat op een casettebandje dat mee is maar dat durft hij niet af te spelen. Veel van de liedjes die voorbij komen hebben te maken met het thema. Een keer tijdens de voorstelling speelt Spinvis zelf voor weerman door het weer van de dag aan te halen (“het was koud, er viel zelfs sneeuw die later koude regen werd”), altijd fijn een titelverklaring.

De muziek
Toch het belangrijkste onderdeel van een muziekvoorstelling: de muziek. En daar ben ik een beetje in dubio. Aan de ene kant is de muziek prachtig, de teksten uiteraard heel fijn en ook de manier waarop de muziek wordt gespeeld is heel aantrekkelijk. Er staan rasartiesten die erg goed zijn in het bespelen van de vele instrumenten en (elektronische) toevoegingen en ze zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Ook hebben ze zichtbaar plezier in het samenspelen. Mooi om te zien zijn de knikkende hoofden, de begrijpende blikken en de fonkelende ogen.  De breekbare stem van Spinvis en de uitgebalanceerde meerstemmigheid die ze er in hebben weten te brengen zijn erg mooi.

Conclusie
En toch………… miste ik het extreme elektronische van de eerste CD en “Spinvis in z’n eentje”. Ik miste ook de enorme gestructureerde chaos van de eerste voorstelling. Het is net iets te glad, te goed en te gepolijst geworden. Het is moeilijk onder woorden te brengen wat er precies aan de hand is maar ik mis de onbeholpenheid van de huisvader die op zijn zolderkamer vol overgave muziek maakt. Het is wat ik ook vaak heb met muziek dat wordt uitgevoerd in combinatie met een orkest. Mooi maar niet helemaal meer het heeft niet helemaal meer dezelfde essentie als die het had.

Maar als de avond een uur (of twee of drie) langer hand geduurd dan dat het duurde zou ik met alle plezier zijn gebleven. Spinvis en band steekt wat mij betreft nog steeds met veel kop en schouders boven menig andere band uit. Er moet veel meer gebeuren dan wat ik hier vanavond heb gezien om daar echt verandering in te brengen.