Diederik van Vleuten – Daar werd wat groots verricht

Gezien op 7 februari 2012 in Theater de Veste in Delft

Zes voorstellingen samen met kompaan Erik van Muiswinkel, waarvan twee gezien, later staat Diederik van Vleuten solo op het toneel. Op de dag dat ze besluiten geen komsiche duo meer te zijn brengt de vader van Diederik (Ron van Vleuten) een kist. In de kist zitten memoires, verhalen, foto’s en andere overleveringen van de familie van Diederik, zo ook van Jan. De eerste solovoorstelling na zoveel jaar succes met Erik is het levensverhaal van Jan.

Jan is niet een echte oom. Hij was de broer van de opa van Diederik. We moeten het rijtje uit ons hoofd leren: Diederik-Ron-Sam-Jan, waarbij Sam Diederik’s opa (Sam dus) is en Jan de broer van Sam. Een jaar zit er maar tussen en beide zijn geboren in Nederlands Indië.

Het kistje
In het kistje zitten vier schriften op folio formaat waarin Jan zijn leven heeft beschreven “niet omdat ik mezelf zo belangrijk vind maar omdat er dingen in mijn leven zijn gebeurd die van belang zijn” voor het nageslacht die ermee kan doen wat hij wil. Dat nageslacht heeft besloten het levensverhaal op het podium aan ons te vertellen.

Dit doet de inhoud geen recht
Het gaat veel te ver om het verhaal van Jan na te willen vertellen in deze blog. Daar kan ik het ook alleen maar geen recht mee doen. De vier schriften staan voor vier fases in het leven van Jan, allemaal even mooi beschreven en allemaal erg beeldend. Niet allemaal even fijn. Het gaat over de rol die Nederlanders hebben gespeeld in voormalig Nederlands Indie, over twee wereldoorlogen, over gevonden en verloren liefde, over het aanpakken van dingen en hoe dat ook minder goed kan aflopen. Het gaat ook over hoop en over dingen die misschien op het moment zelf niet leuk zijn maar later wel. Kleingemaakt doordat het over de rol van Jan gaat in het grotere geheel maar groot omdat het op die manier heel confronterend en persoonlijk maakt.

Geen “humor om te lachen”
Diederik vertelt, maakt hier en daar en grap (maar ga vooral niet voor een avond lang schaterlachen) zingt een lied (erg verdienstelijk trouwens) en weet ook zichzelf aan het eind van de voorstelling te ontroeren (en daarmee de hele zaal). Een aangrijpend verhaal dat diepe indruk heeft gemaakt.

In onderstaande video zie je fragmenten uit de voorstelling, die – in tegenstelling tot wat hij zegt – niet tot eind mei 2011 liep maar in de reprise gegaan is.

[youtube width=”600″ height=”365″ video_id=”wA3IfzC4pi8″]

Conclusie
Twee uur lang aan de lippen van Diederik. Ik niet alleen, de gehele volle zaal  is muisstil en luistert aandachtig. Het is geen cabaret, het is geen toneel, het is geen sprookje, het is geen muziek. Het is wel een stuk geschiedenis dat gebracht wordt door je favoriete geschiedenisleraar; zo eentje die je doet besluiten om eschiedenis te gaan studeren. Niet omdat daar je hart ligt maar door het aanstekelijk enthousiasme. Ik vond het jammer dat hij en Erik stopten met het zijn van een duo, nu vind ik het jammer dat dat niet eerder gebeurd is.

Er zijn opnames gemaakt die op DVD te krijgen zijn (vanaf 20 februari 2012), via de website van impressariaat Bunker Theaterzaken is deze te bestellen.

Als je de kans nog hebt: GAAN! Speellijst staat op de website van Diederik.