gezien op: 2 november 2005
gezien in: theater de Veste in Delft
Titel programma: Vendetta – Godfather deel 4
Bezetting:
NUHR (Joep van Deutekom, Titus Tiel Groenestege, Genio de Groot, Peter Heerschop, Han Romer, Viggo Waas) , Najib Amhali, Marisa van Eyle, Lies Visschedijk.
Een bonte verzameling mensen op het toneel. Vrijwel allemaal bekend van TV en/of natuurlijk uit NUHR. Van die laatste groep had ik al eens eerder voorstellingen gezien.Ook van de ploeg heb ik een eerdere voorstelling mogen zien. Toegevoegd aan de toch al grote groep is Najib Amhali. Die eerder in zijn one man shows gezien. Ik wist dus een beetje wat me te wachten stond en ik had er zin in.
Bij het binnentreden in het theater werden we gewaarschuwd dat het een lange zit ging worden en dat er geen pauze zou zijn! Klinkt goed.
Het verhaal is dat er een (Italiaanse?) familie is met een Don aan het hoofd. Die Don gaat dood en de andere leden van de familie willen hem opvolgen. Klinkt bekend? Ja en dat geeft ook niet. Het gaat om het hoe en niet om het wat. En hoe? We worden getrakteerd op ruim twee uur de flauwste en meest voorspelbare grappen die je je maar kunt bedenken. De clou van de meeste scenes is al bij het begin ervan te voorspellen. Daarbij komt dat de spelers er een wedstrijd van lijken te maken zo kazig mogelijk uit de bus te komen. Volgens mij heeft Viggo Waas gewonnen. Niet dat ik kan herhalen in welke grap dat nou eigenlijk zat, het is meer een evaluerend gevoel.
Ik hou wel van een voorstelling waar je pijn van in je kaken krijgt van het lachen en waar je na afloop weggaat met het gevoel dat je een goede avond hebt gehad. Dat de details na tien minuten al vervagen en dat er een john Lanting gevoel blijft hangen is dan ook niet belangrijk.