Nico Dijkshoorn & Leon Verdonschot – Ook voor vrouwen

Gezien op 2 november 2010 in Theater de Veste in Delft.

Twee journalisten die rockmuziek gaan maken in een theater……op zijn minst interesse wekkend dacht ik toen ik kaarten voor deze voorstelling boekte, denk ik. De een kennen we allemaal als de huisdichter van De Wereld Draait Door die een groot deel van de e’s (het deel dat als een niet benadrukte u wordt uitgesproken) als een o uitspreekt. De ander ken ik vooral als presentator van de nationale wetenschapsquiz.

Denvis in de begeleiding
Dat laatste programma deed hij samen met Denvis, die ik nog ken als zanger van het bandje “because of illness” mijn VWO tijdperk, alhoewel hij toen nog wel gewoon Dennis heette. Leon en Denvis treden vaker samen op en ook voor Nico Dijkshoorn blijkt het niet de eerste keer te zijn dat hij op een podium staat. Weer wat bijgeleerd. Denvis zit, samen met The Hank Five in de begeleiding van Dijkshoorn en Verdonschot.

Literair rocken
Een avondje literair rocken bleek hetgeen te zijn waarop we werden getrakteerd. Nico Dijkshoorn blijkt een behoorlijk aardig stukje te kunnen gitaarspelen en doet dat dan ook bij het merendeel van de nummers die de band speelt. Zingen kan de man ook, als ik eerlijk ben ligt zijn stem beter in het gehoor dan die van Denvis en natuurlijk lees hij een aantal gedichten en proza voor. Soms van A4-tjes (waarvan er sowieso een behoorlijke hoeveelheid over het podium aanwezig waren) soms uit een boek.

De een zingt en speelt gitaar – de andere interviewt
Verdonschot bleek niet mee te doen met het muzikale deel maar te kiezen voor interview, voorlezen en verhalen vertellen. Het ‘toevallige’ interview met iemand uit de zaal bleek met oud-collega Paul van Berkel te zijn die vertelde over zijn favoriete plaat van JC Mellencamp, muzieksmaak die ik herken uit het tijdperk dat we samenwerkten, dat was namelijk in een platenzaak. Paul is een praatmachine (nog steeds dus) en nam moeiteloos het woord zonder echt van plan te zijn weer af te geven. Nico maakte natuurlijk tijdens het interview een gedicht omdat na afloop ervan voor te dragen.

Piet van Dis
Een ander mooi moment in de voorstelling was het krantenartikel. Hiervoor was een artikel uit het plaatselijke suffertje uitgekozen dat aan beide heren was gegeven voor de voorstelling en waar beide een column over hadden geschreven. Het artikel ging over ene Piet van Dis uit Delft die de voorkant van zijn huis aan het versieren was met herfstdecoratie. Een zeer herkenbare foto stond er ook bij. Zowel Nico als Leon lazen het verhaal dat ze hadden geschreven voor en het was goed om te zien dat de heren genoten van elkaars verhaal.

Conclusie
Wat zo mooi was aan deze voorstelling is dat het boeide van begin tot eind. Verhalen, afgewisseld met liedjes, afgewisseld met een gedicht etc etc etc. Een mooie mix van snel en langzaam, positieve en negatieve emotie en actueel of herinnering ophalend. Nergens een dipje. Een aanrader dus!