Gezien op 5 november 2010 in Theater de Veste in Delft.
Het vorige programma “Natuurlijke selectie” smaakte absoluut naar meer, vandaar nu naar “het werkt wel”. Ook van de vorige voorstelling bezocht ik de try-out en het heeft dus even geduurd voordat ik weer naar een voorstelling van de drie (of vier of nu toch weer vijf) heren kon gaan. Natuurlijke selectie was namelijk nogal succesvol. Ik verwachtte er dus veel van. In “Het werkt wel” geen kritische tijdbeelden maar alles doen als het maar werkt. NUHR gaat zichzelf opnieuw uitvinden.
Tegenstelling
Dat het een heel andere voorstelling zou worden dan het toch best wel eens zware en theatrale Natuurlijke selectie was dus al wel duidelijk. Het verschil is erg groot. Donker, actueel en maatschappijkritisch is ingewisseld voor energiek, (over-)positief en tijdloos. Is dat breken met een succesformule of is dat juist sterk? En laat het zien hoe divers de heren door de jaren heen zijn geworden of is het een vlucht en verwijdering van de onderwerpen van de vorige voorstelling?
Muziek
Voorheen was het eigenlijk vooral Joep van Deudekom die met de gitaar voor de muzikale noot zorgde. Later is Eddy B Wahr toegevoegd, een doorgewinterd muzikant. Nu is het viertal echter weer uitgebreid met Kees van der Vooren, net als Eddy B Wahr bekend van Orkator en de parade. Alsof dat niet genoeg was speelt Viggo Waas de bas en probeert Peter Heerschop op de toetsen te spelen. Samen vormen ze “A Band Called Eddy”.
Ze spelen en zijn een band
Opvallend is dat er best een lekker stukje muziek wordt gespeeld. Het gaat natuurlijk over een band en het is goed te zien dat vooral Peter Heerschop de rol van bandlid serieus heeft genomen. Niet dat hij nu ineens een goede zanger is geworden, dat niet maar hij doet niet meer heel erg onder voor de gemiddelde popartiest. De voorstelling lijkt op veel momenten meer op een concert dan op iets anders. Toch al best moeilijk (en waarom zouden we ook?) om NUHR in een hokje te stoppen. Het is muziek, het is ook toneel, het is toch ook cabaret, er wordt gelachen (veel) en er zijn gevoelige stukken.
Reünie
Nadat de drie originele heren memoreren dat ze hun loopbaan in Delft zijn begonnen (bij het Camerettenfestival in de Doelen) ze nu in hun jubileumjaar weer (met de try-out) terugkeren, nu in theater de Veste. Ook de voorselling zelf verhaalt van een hernieuwde samenkomst. De leden van de band “A Band Called Eddy” hebben elkaar ongeveer 12 jaar niet gezien en komen nu weer bij elkaar voor een nieuwe toernee. Ze zijn natuurlijk niet de jongste meer en hun levens zijn verschillende kanten op gegaan in de tijd dat de band niet als band bestond.
Try-out
Gelukkig gingen er wat dingen niet zoals gepland, alhoewel ons door Peter was beloofd dat deze try-out in niets zou verschillen van de premiere volgende week. Viggo die eerder binnekomt dan zijn auto bijvoorbeeld. Uiteraard is iedereen zo routineus geworden dat ze juist gebruik maken van een dergelijke gebeurtenis. Het zijn vaak deze dingen die het voor de spelers interessant maakt en die ze scherp houdt.
Conclusie
“Het werkt wel” is bij vlagen heel voorspelbaar – zeker als je al een aantal voorstellingen van NUHR hebt gezien. Het is echter ook bij vlagen geniaal (en die sluiten elkaar niet uit), gevoelig en toch ook verrassend. Het is vaak grappig en het is zeker onderhoudend. Het is echter ook een stuk oppervlakkiger dan eerder werk en dat heb ik toch wel gemist. Je gaat na deze voorstelling niet met diepere gedachten naar huis wat eerder wel het geval was. Wat zeker is is dat het inderdaad wel werkt. Ik weet dat het de bedoeling was van deze voorstelling om een inhoudsloos programma te maken dat alleen om (gewenste) vorm gaat maar wat mij betreft is daarvan al teveel op de televisie.