Gezien op 5 april 2011 in Theater de Veste in Delft.
Na de voorstellingen “Ruis” en “Zout” die we gezien hebben was de keuze om naar “Noorderzon” te willen gaan niet moeilijk. Deze theatervorm die het midden houdt tussen spel en humor in ligt ons wel.
Stof tot nadenken
Noël van Santen en Emiel de jong van Schudden hebben zich ontwikkeld tot een goed op elkaar ingespeeld duo dat mooie voorstellingen maakt met vaak schurende humor. Je gaat niet naar huis met pijn in de kaken van het lachen maar wel met een hoofd vol opgedane ervaringen, zowel visueel als tekstueel stof tot nadenken. In de eerdere voorstellingen, en ook weer in deze, laten ze een zeer vindingrijk decor zien. Het verder lege toneel laat bij binnenkomst een groot object zien dat bedekt wordt door een doek.
Afscheid
Noorderzon gaat over afscheid, de dood maar ook andere vormen van afscheid en de manier waarop we met afscheid om gaan. Als metafoor voor het afscheid is de koffer gekozen. Het grote object onder het doek blijkt een kast te zijn die zo’n 100 koffers herbergt. Iedere koffer heeft zijn eigen verhaal en met koffers kun je andere stukken decor maken of simuleren. Koffers worden beesten, tafels, servetten, wapens en ga zo maar door. Dit zou vervelend kunnen worden en/of op de slappe lach kunnen gaan werken maar dat deed het zelden.
Emotioneel avondje
Het duo werkt wel op andere emoties, zoals verdriet, spijt maar ook verlangen. Ze weten daarbij meerdere malen exact de juiste snaar te raken. Absoluut hoogtepunt is het als ze spelen met spijt en teleurstelling. Ze ontpoppen zich tot meester van raken van die teleurstelling en het medeleven dat je welhaast met de personages moet hebben. De wrange humor, insinuaties, mimiek en natuurlijk de jarenlange ervaring van op elkaar ingespeeld zijn helpt hen hierbij. Ik ben meerdere malen geëmotioneerd geraakt
Conclusie
Vrij duidelijk: wanneer kunnen we weer?