Gezien op 17 maart 2011 in Theater de Veste in Delft.
Wilfried de Jong in het theater maar dan zonder Martin van Waardenberg. Niet dat dat zeer kort geleden is maar toch. De aankondiging van de voorstelling “man en fiets” was veelbelovend met een fiets die vanuit het plafond naar beneden kwam zetten in een propvolle studie. Sowieso is de naam Wilfried de Jong genoeg om de aandacht trekken, in ons geval genoeg om een kaartje te kopen.
Welke vorm gaat het worden?
Een fantastisch interviewer die het durft om stiltes te laten vallen en toch een spraakwaterval kan zijn. Een zeer actieve man die ook intimiteit en rust kan uitstralen. Een man die in 24 uur met de vreemdste gasten respons kan uitlokken. Maar hoe is hij in het theater? Een verteller, een grappenmaker, een clown, een sporter, een presentator, een zanger (er is immers de band Ocobar bij)?
De eerste shock te boven komen
De naakte man op het podium bleek Wilfried de Jong te zijn. Wel met zijn rug naar het publiek gekeerd maar heel herkenbaar. Tot ongenoegen van een aantal mensen in het publiek draait hij zich pas om nadat hij een broek heeft aangetrokken. Hij begint te vertellen over de ronde van Vlaanderen dat hij beleeft in een piepklein Belgisch dorpje Komzwal, elk jaar weer. Voor een paar uur per jaar vertoeft hij in een kleine kroeg in de aanloop naar de doorkomst van de renners. Je voelt al van ver aankomen dat de climax, het voorbijkomen van het peloton, uit zal lopen in een anti-climax. Maar dat maakt niet uit. Het gaat niet om de uitkomst maar om de weg er naar toe.
De verteller
De man is een rasverteller. Al bij de eerste woorden hangen we met een volle zaal aan zijn lippen om die pas na 70 minuten weer los te laten. En dat loslaten doen we niet met plezier. In Holland Sport krijgen we af en toe een voorproefje van zijn vertelkunst maar dat is heel kort. In het theater heeft hij de ruimte om verhalen in te leiden, het punt te maken en het verhaal af te ronden.
De zanger en de muzikant
De band Ocobar, die ook de begeleiding doet bij Holland Sport, is een welkome aanvulling. Een kale, een grijze en een man met een baard die alledrie op een stoel de voorstelling uitzitten. Alleen om binnen te komen en weer weg te gaan zijn deze drie oudere mannen van die stoel opgestaan. Voor een drummer redelijk gewoon maar voor een bassist en een gitarist apart.
En Wilfried schuift aan als muzikant, niet zittend maar staand aan een elektrische contrabas. Slechts een enkele keer kan je echt spreken van een liedje met zang – overigens een zeer verdienstelijke inbreng van Wilfried m.b.t. zang. Eerder is de inbreng van Ocobar begeleiding, ondersteunend aan het verhaal, op sommige momenten zelfs het verhaal vertellend met muziek. De band speelt van alles maar vooral blues en muziek die doet denken aan Pink Floyd.
De sporter
Boven alles ademt deze voorstelling sport – en dan vooral fietsen. Alle verhalen hebben te maken met de passie voor het wielrennen, wat er bij komt kijken en alles wat er in de periferie van het (amateur-)wielrennen gebeurt en moet gebeuren. We zien een verteller die met veel passie over zijn grootste passie vertelt. Het mooiste verhaal – vind ik – is dat van het cadeau dat hij zichzelf voor zijn vijftigste verjaardag gaf: het beklimmen van de Mont Ventoux. Samen met zijn negen-jarige zoon beleeft hij de weg naar de top. Deels op het scherm, deels live verteld worden we meegenomen langs pijn, uitputting, relativisme, wilskracht en een onbedoelde tussenstop.
Conclusie
Absoluut de moeite waard als je open staat voor een gepassioneerd verhalenverteller. Niet als je denkt naar een voorstelling te gaan van de overgebleven helft van Waardenberg en de Jong. Geen fysiek theater maar passie, verhalen en muziek