Gezien op 22 december 2011 in Theater de Veste in Delft
Dolf Jansen geeft met “als ik het niet doe, doet niemand het” een vertrouwde show af. Net als Youp van ‘t Hek laatst in een interview aangaf dat mensen een bepaald soort show van hem verwacht, geeft ook Dolf Jansen het publiek wat we hopen van hem te krijgen: verbazing, snelheid, scherpte, actualiteit en cynisme. Dat laatste is iets dat hij liever niet doet, maar het is volgens hem niet altijd te vermijden. Hij vindt het over het algemeen te te makkelijke manier van scoren. Als iets de boodschap van Dolf Jansen zou moeten zijn dan is het hoop.
Een paar dagen zijn oudejaarsshow in Pauw en Witteman waarin hij grappen van kijkers voorleest zien we hem met zijn eigen materiaal in het theater. We zijn nieuwsgierig of we een herhaling tegenkomen, dus of we grappen gaan horen die geleend zijn maar dat is natuurlijk niet het geval. Hoeft ook niet want hij heeft genoeg om zich druk over te maken.
Het zeilmeisje Laura bijvoorbeeld en zijn dochter die gymnasium doet en dat hij haar verdenkt dat ze dat alleen maar doet omdat haar beide ouders “alleen maar” atheneum hebben gedaan. Of hardlopen in Kenia en dat je dan ingehaald wordt door schoolgaande meisjes. Of dat zijn teksten inhoud moeten hebben en dat ze op feiten gebaseerd moeten zijn.
Zo komt het stationsplein van Delft er niet goed vanaf, verbaast hij zich over Nootdorp, de wippolder en Pijnacker. Plaatsen die in één adem genoemd worden met Delft maar die wel de nodige vragen oproepen. Pijnacker blijkt meerdere malen terug te komen.
Hij begint met de laatste paar zinnen van de voorstelling zodat we, zo is de theorie, we met de wetenschap van de laatste zinnen, die geen verrassing gaan vormen en we dus met volle teugen van het tussenliggende kunnen genieten.
Vlak voor het einde van de voorstelling vraagt Dolf aan de zaal of er iets is dat iemand moet doen, omdat anders niemand anders het doet. “ja” zegt een vrouw in de zaal, ergens op driekwart van de zaal. Ze wordt uitgenodigd op het podium om te komen vertellen wat ze kwijt wil. Hij merkt nog op dat het hier niet om een Voice of Holland achtig optreden moet gaan. Ze antwoordt dat ze zich daarvan bewust is. Dan begint ze:” Omdat niemand anders het doet: Dennis, wil je met me trouwen?” Hilariteit alom.
Ik hoor om me heen dat mensen harder (hardop) gelachen hebben om de TV-oudejaarsconference bij Pauw en Witteman. Aangezien ik alleen de laatste paar minuten van die aflevering heb gezien kan ik geen vergelijking maken. Ik weet wel dat ik ook in de zaal hard heb moeten lachen.
Ondanks dat de zaal afgeladen vol zat is het blijkbaar toch nodig mensen via youtube naar het theater te lokken. Ik kan alleen maar zeggen dat dat inderdaad een goed idee is.
[youtube width=”600″ height=”365″ video_id=”rDVj-gqxLcc”]