Gezien op 8 maart 2012 in Theater de Veste in Delft
Het was hard werken voor Jochen Otten in het theater de Veste. Naast het feit dat de zaal niet vol zat en de tweede rij helemaal leeg was, bleek ook dat het publiek tot twee keer toe niet wilde meewerken met de zogenaamde interactie-momenten-met-het-publiek. Hij probeerde daar dan weer een running gag van te maken maar dat is niet helemaal gelukt.
Spijkers met Koppen
Jochen Otten is vast teamlid van de comedytrain en is als columnist betrokken bij Spijkers met Koppen op de radio. Dat laatste moet ook de reden zijn geweest dat ik kaarten voor deze voorstelling heb aangeschaft. Ik herkende zijn stem echter niet als zijnde een van de stemmen van dat radioprogramma. Er wordt ons een schrijnende en geestige voorstelling beloofd.
Schrijnend
We worden direct op het verkeerde been gezet doordat hij gisteren een kind zou hebben gekregen, het blijkt om een sponsorkind te gaan. Het typeert de avond, gedurende de anderhalf uur durende show worden we van de ene kant van het emotionele spectrum naar de andere geslingerd, heel hard. Empathie als het gaat om het overlijden van zijn vader blijkt totaal ongeplaatst. Zijn vader blijkt een naar persoon te zijn geweest die eigenlijk alleen nuttig is geweest omdat hij er nu grappen over kan maken.
Goede maar ook mindere momenten
Op sommige momenten deed Jochen me denken aan een optreden van Ronald Goedemondt. Niet alleen vanwege het redelijk overeenkomstig Brabantse accent maar ook vanwegde de absurde wendingen en verbaasdheid over dagelijkse dingen. Dat waren ook precies de momenten die de voorstelling de moeite waard maakten. Er waren ook redelijk wat momenten dat de voorstelling dat niet was.
Conclusie
Ik vermoed dat Jochen Otten best wel groot zou kunnen worden als de kwaliteit van het materiaal constanter wordt en misschien net iets minder op-de-man-af-kwetsend. “belastend materiaal” is leuk vanwege de absurditeit, je moet er van houden.