gezien in: Theater de Naald in Naaldwijk Grote zaal ‘t Oog
Titel programma: Andere wind
- Bezetting: zang/gitaar:Jack Poels
- accordeon/ vleugel/zang: Tren van Enckevort
- gitaar/mandoline/zang: Theo Joosten
- bas: Jan Philipsen
- slagwerk: Martin Rongen
- trompet/buegel: Jack Haegens
Rowwen Hezen in Naaldwijk. Een groepje Limburgers in het westland. Ze zullen er, nu ze alweer 20 jaar bezig zijn met het brengen van juweeltjes in het dialect, wel aan gewend zijn dat men tot in alle uithoeken van Nederland mee kan zingen. Het is wel een vreemde gewaarwording een hele zaal kassenbouwers uit volle borst “tis een kwestie van geduld, rustig wachten op den dag dat heel Holland Limburgs lult” te horen zingen.
Niet een nare ervaring trouwens, integendeel. Het was een waar feest. In een voorstelling van bijna drie uur (de pauze meegerekend) komen nieuwe, oude, langzame en snelle nummers langs. Slechts halverwege het deel na de pauze zakt het even in als er wat veel langzamere prachtstukken voorbijkomen. Dat de jongens (oude mannen zijn het ondertussen. De drummer krijgt een gespeelde kramp en wordt behoorlijk op zijn huid gezeten vanwege zijn overgewicht) een feestje kunnen maken is bekend en de kleine dip is dan ook snel overwonnen.
Speciale aandacht voor decor en licht is op zijn plaats. Zeer stemmige verlichting met grappige vondsten dragen zeker bij aan de totaalbeleving. Dat geldt ook voor het decor. Mijn aandacht werd al snel gegrepen door de drie stoelen achterin op het podium. Die gingen alle kanten op als het ware. Elk deel van de stoel heeft een andere richting dan elk ander deel. Later in de voorstelling komt nog zo’n stoel voor een enkel nummer uit de lucht zakken en helemaal aan het eind was er voor iedereen plaats op een zeer grote uitvoering.
Vanwege het twintig jarig bestaan van de band was er, direct na de pauze, plaats voor het alter ego van de band “de Martini’s”. Een bruiloft en partijen band die de liedjes van Rowwen Heze en de band zelf in de schijnwerpers zet. Dat gebeurde ook met een van de bezoekers die de leeftijd van veertig jaar had bereikt. Van “Huilen is voor jou te laat” en andere smartlappen uit de oude doos kwamen flarden voorbij en gaven de meestal lastige start na de pauze een gevleugeld begin.
Het was dus de voorstelling wel. Je krijgt er zin in een biertje van en ik werd er in ieder geval heel erg vrolijk van. De sfeer in de zaal en de reacties van andere bezoekers na de voorstelling doen mij geloven dat er meer mensen van dit theaterconcert met volle teugen hebben genoten. Een aanrader dus!