Gezien in Theater de Veste in Delft op 23 september 2011.
Het theaterseizoen 2011-2012 is ook voor ons begonnen; fijn! En we mogen starten met de nieuwe voorstelling van Lebbis getiteld branding.
We mochten plaatsnemen vlak naast de licht- en geluidsmannen, een grappige plek omdat die zo’n voorstelling meerdere keren (tot heel) vaak zien en hen valt andere dingen op dan de verse bezoeker, de rest van de zaal dus. Wel afleideidend is de grote hoeveelheid knopjes en knipperende lampjes. Het kostte me moeite om daar niet al te vaak naar te gaan kijken. De zaal was zo goed als vol en de stemming zat er meteen al in.
Pink Floyd
Het geluid gaat plots uit en opvallend is de Pink Floyd achtige opblaasconstructie op het podium. Een soort takkenbos die in verschillende hoeken en met verschillende hoeveelheden lucht steeds voor andere beelden zorgt. Verder traditioneel weinig op het podium. Een groot vloerkleed (waarop Lebbis alleen op bepaalde kleuren wil staan – dat levert rare sprongetjes op) en een glas water. Water staat bij Lebbis altijd op het podium….. met zo’n spraakwaterval moet je natuurlijk af en toe een slokje nemen. Het begint wel op te vallen dat hij na elke slokje zo’n hard uitadem-na-een-slokje-water geluid maakt. Dat deed hij in eerdere voorstellingen ook.
Rode draad
Lebbis gaat redelijk tekeer tegen Geert Wilders maar ook andere politici zoals Verghagen en Geert Leers worden niet gespaard. Maar het belangrijkste element in deze voorstelling is het fietsongeluk van Lebbis begin 2011 en de daaruit volgende hersenschudding. De directe gevolgen als hoofdpijn – vooral bij het hardlopen maar ook de indirectere gevolgen zoals minder voorstellingen en het niet meer doen van bepaalde werkzaamheden zoals het schrijven van een column. Zou hij ook milder zijn geworden en zich minder opwinden over van alles? Gelukkig niet. Lekker triviale ergenissen zoals het zijn van de laatste persoon in een kassa-rij dat hij weet te vertalen in een mogelijke bijna-verkrachting. Heerlijk, ik ken weinig mensen die zich zo kunnen opwinden over de dingen van het leven die door de rest van de wereld als een gegeven ervaren.
Verhalen
Het ondergaan van een MRI scan en hoe je in het claustrofobisch apparaat jezelf helemaal kunt verliezen. Het verhaal over de taxichauffeur in Jordanie die een boekje op de achterbank heeft. In dat boekje in veel talen verhalen van mensen die hun belevenissen met de chauffeur in dat boekje met de wereld willen delen. Hij weet de verhalen erg beeldend te brengen. In deze voorstellingen meer en sterkere van dit soort verhalen dan in eerdere. Ze hebben de plaats ingenomen van de kwaad-op-de-wereld erupties.
Dus?
Zijn de verhalen ook een gevolg van de hersenschudding? Is Lebbis milder geworden? Ik heb minder harde lachsalvo’s gehoord dan anders en Lebbis wordt minder vaak echt kwaad maar ik heb niet het gevoel een minder goede voorstelling te hebben gezien. Integendeel