gezien op: 7 april 2009.
gezien in: Theater de Veste in Delft.
Titel programma: Eelt.
Bezetting: Wouter Deprez.
Website: www.wouterdeprez.be.
Het begon eigenlijk niet zo best. Wouter Deprez kwam de zaal binnen en verwachtte blijkbaar een uitbundig applaus – zo liep hij in ieder geval wel. Dat kwam niet, waarop hij zei dat zijn carriere in Belgie toch weldegelijk goed van de grond aan het komen was. Eerst zien dan geloven.
Wouter de verteller
In deze voorstelling “kruipt Wouter Deprez in de huid van zijn vader”. Gedurende de avond komen we veel te weten van Wouter via het vaderfiguur. Hij kan mooi vertellen en het Belgische accent dikt de smeuigheid van het verhaal nog wat meer aan. Als je het kunt verstaan natuurlijk! Dat geldt (helaas) blijkbaar niet voor iedereen in de zaal. Het is of dat of de grappen van Wouter zijn niet zo heel erg leuk. Er werd in ieder geval minder gelachen dan we ons hadden gewenst.
Uitval elektriciteit
Het blijft altijd een mogelijk val waar je als publiek in kunt trappen: er gaat iets “mis”. We hebben dat bij Najib Amhali al meerdere keren zien gebeuren……. Het geval is in ieder geval dat het donker werd en ook de microfoon geen versterking bood. Hij wist zich hier aardig uit te redden maar het zal de avond niet geholpen hebben.
Goedkope grappen
Helaas zijn de grappen van Wouter Deprez niet altijd leuk. Ik vind het niet nodig om over de grond te rollen van het lachen maar het gebeurde toch regelmatig dat ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte of zelf afschuw niet kon onderdrukken.
Nog een keer?
Ik denk het niet. Maar zeg nooit nooit.